Στην αρχή ήταν λίγο παράξενα δεν λέω, αλλά μετά από λίγο καιρό άρχισα να αποκτώ φιλίες. Το πρώτο καιρό δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα αλλά με την πάροδο του χρόνου κάτι άλλαξε. Κάναμε συνεχώς ασκήσεις ενδυνάμωσης και τεχνικές και τέλος, για μένα, το πιο αγαπημένο μου και το ποιο δύσκολο, τις φόρμες.
Η πρώτη φορά ήταν δύσκολη και περίεργη. Κάνοντας συνεχώς τις ίδιες κινήσεις πάλι και πάλι, μου φάνηκε λίγο κουραστικό. Πού να ήξερα όμως έπρεπε να κάνω χαμηλές στάσεις, με ενέργεια, με ΠΟΝΟ, με αυτοπεποίθηση. Τελικά όμως όταν ολοκληρώθηκε και κατάφερα να την μάθω, ήμουν ενθουσιασμένος γιατί ήταν η πρώτη φόρμα που τελείωσα.
Στην συνέχεια ο δάσκαλος μου είπε ότι πλησιάζει η ώρα για να δώσω εξετάσεις για να πάρω την πρώτη μου ζώνη. Δεν σας κρύβω ότι αγχώθηκα λίγο (πολύ). Εκείνη την ημέρα (των εξετάσεων) ήταν πολλά παιδιά γύρω μου και το άγχος με είχε κυριεύσει. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε το όνομά μου μαζί με κάποια άλλα παιδιά, ήρθε η ώρα μου είπα, και σηκώθηκα….
Ευτυχώς όλα πήγαν τέλεια και έβαλα στην μέση μου την άσπρη ζώνη, αν και δεν ήξερα πως να την δέσω.
Στην συνέχεια ακολουθήσαν και οι υπόλοιπες ζώνες μέχρι και σήμερα που φορώ στην μέση μου την πορτοκαλί ζώνη.