Κατ’ αρχάς το Pu Dao είναι ένα από τα πιο δυναμικά και ιστορικά όπλα που περιλαμβάνονται στο παραδοσιακό οπλοστάσιο του Choy Lee Fut. Ανήκει στην κατηγορία των μακριών όπλων και συχνά αναφέρεται ως «το σπαθί του πεζικού». Αποτελείται από μια μεγάλη πλατιά και κυρτή λεπίδα μονής κόψης, παρόμοια με του κλασικού κινεζικού σπαθιού Dao η οποία είναι προσαρμοσμένη στην άκρη ενός ξύλινου ή μεταλλικού κονταριού μεσαίου μήκους (συνήθως 1,5 έως 2 μέτρα). Αν και μοιάζει οπτικά με το Swan Do, το Pu Dao έχει κοντύτερο κοντάρι και ελαφρύτερη λεπίδα, γεγονός που το καθιστά πολύ πιο γρήγορο και ευέλικτο στη χρήση.
Το Pu Dao ιστορικά χρησιμοποιούνταν ως κόφτης αλόγων. Στα αρχαία κινεζικά πεδία μαχών, χρησιμοποιούνταν κυρίως από το πεζικό για την αντιμετώπιση του ιππικού. Η βασική του χρησιμότητα ήταν να κόβει τα πόδια των αλόγων των αντιπάλων από απόσταση ασφαλείας, ώστε να ρίχνει κάτω τους αναβάτες. Επίσης, το Pu Dao, χαρακτηρίζεται και ως το όπλο των παρανόμων και των επαναστατών, εξαιτίας της απλής κατασκευής του (το όνομα Pu εξάλλου σημαίνει απλό ή ανεκπαίδευτο), ήταν το αγαπημένο όπλο των αγροτών, των πολιτοφυλακών και των επαναστατών (ένα παράδειγμα γι’ αυτό είναι και η επανάσταση των Ταϊπίνγκ). Ήταν εύκολο να κατασκευαστεί καθώς μπορούσαν απλά να δέσουν ένα μεγάλο μαχαίρι κουζίνας ή ένα αγροτικό εργαλείο σε ένα μακρύ ξύλο.
Στο Choy Lee Fut, η εκμάθηση του Pu Dao απαιτεί άριστο συγχρονισμό του πάνω μέρους του σώματος με τη δυναμική κίνηση των ποδιών. Η φόρμα του Pu Dao εκμεταλλεύεται πλήρως τη χαρακτηριστική κίνηση «μαστιγίου» του Choy Lee Fut, όπου ο κορμός στρίβει απότομα για να μεταφέρει τη δύναμη από το έδαφος στη λεπίδα. Επιπρόσθετα, συμπεριλαμβάνει συνδυασμούς κοψιμάτων και κρούσεων. Οι τεχνικές του περιλαμβάνουν μεγάλες κυκλικές σαρωτικές κινήσεις (pek – τσεκουριά, sou – σάρωμα) για τον έλεγχο του χώρου γύρω από τον μαχητή, αλλά και τη χρήση της πίσω πλευράς του κονταριού για μπλοκαρίσματα ή χτυπήματα με το κοντάρι. Τέλος επειδή το Pu Dao είναι ελαφρύτερο από άλλα βαριά όπλα, ο ασκούμενος εκτελεί γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης και χαμηλές στάσεις –όπως η στάση τόξου ή η στάση του ιππέα– για να επιτίθεται στα κάτω άκρα του αντιπάλου.