Το ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ για μένα είναι κάτι παραπάνω από άθλημα. Το βλέπω σαν τρόπο ζωής. Με έχει βοηθήσει σε πάρα πολλά πράγματα, μέσα στη σχολή αλλά και έξω. Παρακάτω θα σας διηγηθώ όλη μου την πορεία από τότε που άρχισα το ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ  μέχρι σήμερα.

Ο Σύλλογος Παραδοσιακών Κινέζικων Πολεμικών Τεχνών άνοιξε στην γειτονιά μου όταν εγώ ήμουν οκτώ χρονών. Τον είδα τυχαία καθώς περνούσαμε με τον μπαμπά μου, κάνοντας βόλτα με τα ποδήλατα μας. Αστραπιαία πέρασε από το μυαλό μου να δοκιμάσω αν θα μου άρεσε η τεχνική και η φιλοσοφία του Kung-fu. Αμέσως σταματήσαμε και ρώτησα τον δάσκαλο (sifu) πότε θα ξεκινήσουν τα μαθήματα. Ο sifu μου απάντησε άμεσα και κάπως έτσι άρχισα να το επεξεργάζομαι πιο συστηματικά στο μυαλό μου. Αυτή ήταν ή πρώτη επαφή με το Kung-fu.

Το Kung-Fu εδώ και 2,5 χρόνια περίπου έχει αποκτήσει μια σημαντική θέση μέσα μου και έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια για αυτό. Είναι κάτι ξεχωριστό!

Πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70, πριν κλείσω τα πέντε μου χρόνια, όταν ο πατέρας μου με πήρε για παρέα σε ένα θερινό σινεμά, να δούμε ταινία «καράτε» με τον Μπρους Λη. Τότε όλες οι ταινίες του είδους ονομαζόταν «καράτε». Ο τρόπος που ο ήρωας αντιμετώπιζε τους αντιπάλους του, με τέτοια ταχύτητα, ακρίβεια και ποικιλία χτυπημάτων ήταν σχεδόν μαγικός. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με το Kung Fu και ο σπόρος είχε ήδη φυτευτεί.

Όλα αρχίσαν στην πρώτη γυμνάσιου από έναν τσακωμό ενός φίλου μου από το δημοτικό με ένα άγνωστο παιδί από το γυμνάσιο. Ήταν αρχή ακόμα και είμασταν μόνο τρία παιδιά από το ίδιο δημοτικό και μας είχαν χωρίσει σε διαφορετικές τάξεις. Πιο στενός μου φίλος ήταν ο Σωτήρης ο οποίος είχε αρχίσει εδώ και καιρό τις προπονήσεις. Είχα δει πόση αυτοπεποίθηση είχε για τον εαυτό του κατά τη σύγκρουση μεταξύ τους, κάτι που εγώ δεν είχα. Έτσι με συμβούλεψε να έρθω για μια δοκιμαστική προπόνηση.